จดหมายรักจาก...นางมารถึงเทพบุตร(สุดหล่อ)

สวัสดี...ผู้ที่เคยติดตามอ่านจดหมายระหว่าง...เรา

คิดถึงจังค่ะ คิดถึงที่นี่และคิดถึงพ่อเทพบุตรของฉัน 

ความจริงเขาไม่ได้หายไปไหนหรอกแต่เขาคงไม่มีเวลามาทำอะไรงี่เง่าแบบนี้อีกแล้ว ฉันเองเข้ามาเปิดตู้จดหมายที่นี่บ่อยๆแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า ก็เลยปล่อยให้มันรกร้าง

แต่จากนี้ ฉันจะเข้ามาบ่อยๆนะ แม้จะไม่พบกับอะไรเลย

คุณเคยวิ่งตามอะไรในขณะที่สิ่งนั้นหยุดนิ่งอยู่กับที่ไหม...ฉันกำลังเป็น

เปล่า ฉันไม่ได้รักพ่อเทพบุตรหรอกนะ ถ้ารักเขา ฉันก็แพ้น่ะสิ คนอย่างฉันนะเหรอจะยอมแพ้อะไรง่ายๆ ไม่มีทาง

ความจริงเหตุที่ฉันอยากเขียนจดหมายพูดคุยกับเขาเพราะอยากรู้จักตัวเขาให้มากขึ้น แต่ไงล่ะ รู้จักมากไปก็ใช่ว่าจะดี

จะว่าอะไรไหม ถ้าจะเมาท์เขาให้พวกคุณฟัง

เขาเป็นผู้ชายที่พร้อมจะอยู่บนโลกใบนี้คนเดียวได้ มั่นใจในตัวเองสูงทั้งที่ขี้อาย คิดว่าตัวเองเลือกได้ทั้งที่ไม่กล้าตัดสินใจ

อุ๊ย แรงไปป่ะเนี่ย แต่นี่แหละคือคนที่ฉันชอบ

จะว่าไปก็คิดถึงเขานะ

นางมาร

28-1-51

พะ พะ พ่อ ทะ เทพ พะ บุตร บุตร บุตร ของเจ๊

หลังจากที่เจ๊กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน เจ๊ก็ไม่สามารถไปไหนได้เสียทีเพราะพ่อยอดชายของเจ๊ ขี้...นานนนนนนนนนนนนนมาก ขี้เกียจอ่ะ ปล่อยให้เจ๊วนเวียนรออ่านจดหมาย แต่ก็เอาเถอะ เจ๊รู้จักแกดี อาจดีมากว่าตัวแกด้วยซ้ำ

ไม่รู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา แกเริ่มรำคาญเจ๊บ้างหรือยัง เจ๊ว่ามีบ้างแหละ ก็เจ๊คอยกวนใจให้แกคิดถึงอยู่เรื่อย (เอ่อ เข้าข้างตัวเองวะ ) ไม่ต้องคิดดังก็ได้ กูรู้

จงภาคภูมิใจเสียเถิดว่าชาตินี้แกมีผู้หญิงสวย ใส น่ารัก อันนี้ไม่ใช่เจ๊ เอาใหม่ๆ มีผู้หญิงห่าม ห้าว เฮ้ว เย้ว ยะฮู้ สั้นๆคือ บ้า มาแอบชอบแก คิดดูดีดีใครที่ไหนเขาจะมาแอบสะกดรอยตามแกไปทุกที่ ดีใจ ชิมิ หรือ หลอนหว่า

เอางี้เด๊วเจ๊เว้นวรรคทางการเมือง ไม่ใช่สิ เว้นวรรคทาง ไหนดี ทางนางมารสักพัก แกจะได้หายใจสะดวกขึ้น

ได้เวลานอนของเจ๊แล้ว ง่วงชิบ...

รัก...ษาสุขภาพด้วยนะ พ่อเทพบุตรของเจ๊

จุ๊บๆ

นางมาร

16-12-50

เทพบุตรสุดที่รัก

ใครบอกล่ะ เจ๊ตายแล้ว...!!! ตอนนี้ เจ๊กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน แน่ละ คนเดียวที่จะหลอกคือแก
ยิ่งแกกลัวผีอยู่ด้วย แต่คงเป็นแกคนเดียวที่เจ๊จะหลอก เพราะวิญญาณมักห่วงหาคนที่เราชอบเสมอ

เจ๊เลิกงอนแกตั้งนานแล้วล่ะ เจ๊เข้าใจแกทุกอย่าง แต่โปรดอย่าได้คิดว่าเป็นการเอาเปรียบเลย
เมื่อมีผู้ให้ก็ต้องมีผู้รับ ดีแล้วที่แกว่าง่าย ไม่ต้องตอบแทนใดๆกลับมา
แค่อยู่ให้เจ๊คิดถึงก็มากพอแล้วล่ะสำหรับเจ๊ ให้เจ๊ทำเถอะนะ อย่าปฏิเสธกูเลย

จดหมายของแกทำให้เจ๊คลายความคิดถึง ห่วงใย ไปเป็นกอง
กลัวแกจิตตกแล้วออกไปทำมิดีมิร้ายคนรอบข้าง โดยเฉพาะสาวๆ

ที่นี่หนาวแล้วเหมือนกัน เจ๊ไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่ มันทำให้เจ๊ป่วยๆไงไม่รู้
อากาศหนาวทำให้เจ๊ปวดหัว แต่ยังไงเจ๊ก็เป็นฤดูหนาวของแก ยิ่งเจ็บยิ่งชอบ ซาดิสม์ป่ะเนี่ย

เจ๊สัญญากับแกนะว่าจะไม่เป็นอะไร ถึงเจ๊ตายเจ๊ก็จะกลับมาหาแก มาทำตามคำสัญญา

เจ๊ยังไม่รู้ชะตาชีวิตตัวเองในช่วงนี้เลย มันแย่ๆ ยากๆ งงๆ ไงก็ไม่รู้
แกว่า คนเราถ้าเดินหน้าแล้วก็ต้องก้าวไปให้เต็มตีนไหม
แล้วถ้าสิ่งที่เราก้าวไปมันขัดต่อความรู้สึกคนรอบข้าง เราควรทำเช่นไร
นี่เจ๊เอาเรื่องหนักๆมาคุยกับแกป่าวเนี่ย

คุยเรื่องสบายๆก็แล้วกัน

เจ๊ตั้งใจจะทำอะไรบางอย่างที่อาจเซอร์ไพรส์คนทั้งโลก 55555 เป็นกำลังใจให้เจ๊ด้วยนะ คนดีของเจ๊

คิดถึงมากมาย

เจ๊เอง :)

6/12/50

สวัสดีเจ๊ ยังไม่ตายใช่มั้ยจ๊ะ...ขืนเจ๊ตายไปผมเสียดายแย่เลย

ขอโทษนะที่ผมไม่ได้ตอบจดหมายซะนานเลย อย่างอนนะที่รัก
ผมรู้ว่าเจ๊คิดถึงผมมาก ผมรับรู้และเข้าใจถึงความปรารถนาดี
แต่ก็อย่างที่เคยบอกไป บางทีผมรู้สึกว่ามันเป็นการเอาเปรียบที่ผมเป็นผู้รับอยู่ฝ่ายเดียว
...อืม ก็ช่างมันเถอะนะ ถ้าเจ๊สบายใจผมก็ยินดี ถือซะว่าผมตอบแทนด้วยการอยู่ให้เจ๊คิดถึงไปนานๆ
ส่วนเรื่องนั้น...ไว้เจอกันเมื่อผมค่อยให้เจ๊ละกัน ถ้าเจ๊ยังอยากเอาอยู่

แล้วก็เรื่องวันนั้น ที่คุยกันไม่เข้าใจ ผมก็ขอโทษด้วย ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นเรื่อง
ช่วงอาทิตย์ที่แล้วผมจิตตกไปโดยไม่ทราบสาเหตุ
แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว
สาเหตุไม่ใช่เพราะเรื่องเจ๊หรอก อย่ากังวลไปเลย
และตอนนี้ผมก็กลับสู่สภาวะปกติแล้ว
แต่จดหมายก็ยังคงสั้นเหมือนเคย
ก็มีเรื่องมาบอกแค่นี้แหละ

ป.ล.
ที่กรุงเทพหนาวแล้วนะเจ๊
ที่บ้านเจ๊เป็นไงมั่ง
รักษาสุขภาพกายและสุขภาพจิตด้วย
อย่าเพิ่งเป็นอะไรก่อนจะได้เอากัน 555+

คิดถึงครับเจ๊
เทพบุตร...จุ๊บๆ

พ่อยอดชายของเจ๊

สัญญาซะเจ๊เขินเลยนะนั่น แกเนี่ยช่างกล้า เขียนหราซะในบล๊อก แต่ก็นะ อย่างน้อยก็มีพยานเพราะถ้าถึงวันนั้นแล้วแกไม่เอา แกโดน

ไม่เป็นไรหรอก ถ้าแกไม่สามารถเขียนยาวๆได้ แค่แกเข้ามาตอบหรือแค่อ่าน ฉันก็ดีใจแล้ว

เรื่องที่ฉันไม่สบายใจ หลังจากอ่านจดหมายของแก ฉันดีขึ้นเยอะ วันนี้ฉันกำลังหาทางออกให้ตัวเองอยู่ ฉันประเภทเดินหน้าแล้วไม่คิดจะถอย

เรื่องที่ไหว้วานให้ช่วยหวังว่าคงไม่รบกวนเวลานอนกินบ้านกินเมืองของแกนะ ให้ฉันเดาวันหยุดแบบนี้แกคงตื่นตอนตะวันบ่าย ตื่นเสร็จก็คงละลายเวลาไปกับการ์ตูน เล่นวินนิ่ง เออ จะว่าไปฉันก็ชอบนะวินนิ่ง นักเตะหล่อดี เล่นไม่ค่อยได้เรื่องหรอก เล่นไปนานๆหงุดหงิดซะมากกว่า เกมที่ฉันเล่นได้ดีก็คงเป็นเกมปลูกผัก ไม่ก็ยิงลูกแก้ว

หลังๆมาเนี่ยชีวิตฉันทิ้งให้กับงานซะมากกว่า แทบไม่มีเวลาทำอะไรแบบนี้ อย่างดีก็อ่านหนังสือ

วกเข้าเรื่องนั้นหน่อยนะ ไม่ใช่ๆ ไม่ใช่เรื่องที่แกคิด ทะลึ่งนะแก ก็เรื่องที่ให้ทำให้อ่ะ ไม่รีบนะ แต่ถ้าได้เร็วก็ยิ่งดี อิอิ ส่วนแกก็ต้องทำนะ ทำอย่างที่ฉันขอ แล้วจะให้รางวัล จุ๊บๆถึงที่เชียว

ความทุกข์ฉันเริ่มคลายแล้ว ฉันพอมีแรงล่าแกแล้วล่ะ หึหึ ระวังตัวไว้นะ ฉันอาจจะไปยืนข้างๆแก โดยที่แกไม่รู้ตัว เริ่มหลอนยัง นอนก็ปิดประตูหน้าต่างให้ดี ไม่ได้กลัวใครมาทำร้ายแกหรอก แต่กลัวแกนั่นแหละจะไปทำร้ายคนอื่น ละเมอคิดว่าสาวๆที่เดินผ่านเป็นฉันล่ะแย่เลย เดี๋ยวเข้าไปกอดโดยไม่รู้ตัว

แต่ถ้าเข้าไปกอดคนอื่นแล้วมาเล่าให้ฉันฟัง ฉันตีหัวแกตาย ไปทำอะไรกะใครฉันไม่สนหรอก แบ่งๆกันไป แค่ไม่อยากรับรู้

คิดถึงแก และ ฉันจะทำตามสัญญา...เอาก็เอา

24-11-50

สวัสดีเจ๊...นางมารที่น่ารักของผม
ก่อนอื่นอยากขอโทษที่ผมหายไปหลายวันโดยไม่ตอบจดหมาย
ขอโทษที่ผมไม่สามารถช่วยอะไรเจ๊ได้เลยในวันที่เจ๊ร้องไห้
ผมก็คงทำได้แค่รับฟัง และคอยเป็นกำลังใจที่อยู่ห่างไกลสำหรับเจ๊
ร้องไห้มั่งก็ดีนะเจ๊...อ่อนไหวบ้างตามอารมณ์ อย่าเก็บไว้มากนัก
เจ๊เคยบอกผมว่า 'ร่างกายคนเราประกอบด้วยน้ำ ถึงเวลาก็ต้องปล่อยมันออกไปบ้าง'... เอ๊ะ เจ๊พูดแบบนี้รึเปล่าวะ ผมมันความจำสั้นอ่ะ
ช่างเหอะเจ๊ มันก็เป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่งที่ต้องมีกันทุกคนแหละ
ผมรู้ว่าเจ๊สามารถผ่านไปได้ เพราะเจ๊เป็นถึงนางมาร
อ่า...นี่ผมพยายามจะปลอบใจเต็มที่แล้วนะ จะทำยังไงดีวะเนี่ย
ร่าเริงเถอะเจ๊
...สุดท้าย จดหมายฉบับนี้ก็ยังสั้นอีกเช่นเคย
ทั้งที่ตั้งใจจะเขียนยาวๆเพื่อเจ๊สักหน่อย
แต่ผมก็ทำได้เท่านี้แหละ...

ป.ล. ไม่ต้องกลัวว่าผมจะลืมเจ๊ พักผ่อนให้สบายเถอะเจ๊ เอาไว้เจอกันใหม่ชาติ...หา? อ๋อ ยังไม่ตายนี่หว่า โอเคๆ...
ผมจะอยู่เป็นความสุขให้เจ๊ตลอดไป แม้จะขาดหายไปบ้างก็ตามทีเถอะ

คิดถึงเจ๊เช่นเคย สัญญาของเรา...'อย่าตายก่อนจะได้เอากัน'

สวัสดี ที่รัก

ฉันร้องไห้อีกแล้ว แต่เปล่ามีน้ำตา มันตกอยู่ข้างในโน่นแน่ะ ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ฉันคงทำได้เท่านี้แหละ คงทนและทำมันต่อไป ก็ฉันเลือกที่จะเป็นแบบนี้เอง อย่างน้อยเวลาฉันหาทางออกไม่ได้ ฉันก็มีน้ำตาไม่ว่ามันจะหลั่งรินออกมาหรือซึมลึกอยู่ข้างใน

ฉันพยายามหากำลังใจ แน่ล่ะเธอคือหนึ่งในนั้น ฉันนึกถึงอารามณ์ขันปนเงียบขรึมของเธอแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

หากชีวิตคือการเดินทาง ฉันคงหยุดพักมานานเกินไปแล้วล่ะ คงถึงเวลาเริ่มต้นเดินทางอีกครั้ง อาจจะเหน็บหนาว เส้นทางขรุขระ พบเจอพายุ แต่อย่างน้อยอาจดีกว่าการไม่ทำอะไรเลยแล้วปล่อยให้จิตตกอยู่แบบนี้

ที่รัก...ฉันเคยเขียนประโยคนี้ให้พี่สาวในวันที่เธอท้อแท้ 'เมื่ออาทิตย์ลาลับขอบฟ้า มิอาจแน่ใจว่าจะพบกับดวงดาวแห่งความหวังหรือไม่ แต่อย่างน้อย ก็รู้ว่า พรุ่งนี้เช้า ดวงอาทิตย์จะกลับมาทักทายเรา...อีกครั้ง' แต่วันนี้คำพูดนี้คงเป็นสิ่งดีที่สุดสำหรับฉัน

ฉันกำลังจมจ่อมในห้วงเหวอีกครั้ง ห้วงเหวที่คนใจร้ายวางกับดักเอาไว้ บางทีการอยู่เฉยๆก็ตกเป็นเหยื่อได้อย่างง่ายดาย แต่จะให้ฉันตีโพยตีพาย โวยวาย ฉันทำไม่ได้นะ คนเดิมคนนั้นไม่รู้หายไปไหนแล้ว ฉันเลือกที่จะเป็นอยู่ตอนนี้

หากถึงวันที่ฉันต้องออกเดินทาง อาจห่างบล๊อกรักนี้ไป แต่เชื่อนะว่าฉันจะหาโอกาสมาเขียนจดหมายทิ้งไว้ เธอก็ด้วยนะ ฝากดูแลมันด้วย

ขออย่างเดียว ขอกำลังใจเป็นเสบียงให้ฉันด้วยนะ

คิดถึงค่ะ

นางมาร

24/11/50

ดีว่ะ ไอ้ปลาทอง

ฉันดีใจที่แกตอบจดหมาย ฉันนึกว่าฉันจะได้เข้ามาพบเพียงความว่างเปล่าซะแล้ว แล้วถ้าแกไม่ตอบจดหมาย แกถึงตายแน่นอน แล้วเกิดอะไรขึ้นเหรอ อ่านคอมเม้นท์แล้วงง เล่าให้ฟังหน่อยจิ

ของแกสั้นจริงๆ เชื่อเลย พูดไม่ค่อยเก่งแต่รักเจ๊หมดใจ ชิมิ หน้าตาเห่ยๆของแกมันฟ้อง เรื่องบล๊อก โอเคนะ เจ๊ชอบ น่ารักดีและมันจะเป็นความทรงจำที่ดีของเจ๊ตลอดไป

เมื่อวานที่ให้ลิงค์ไปได้อ่านหรือเปล่า ถ้าไม่ได้อ่านก็ไม่เป็นไรนะ ไม่ได้สำคัญอะไร เพราะที่เขียนไม่เกี่ยวอะไรกับแก ส่วนวันนี้ว่าจะนั่งเขียนเกี่ยวกับแกแล้วค่อยส่งลิงค์ให้อ่าน ฉันอยากเขียนอะไรให้แกน่ะ แกว่าอะไรที่ทำให้คนเราพบกัน อย่างแกก็คงบอกว่า ฟ้า

สำหรับฉันการพบกันอาจเกิดมาจากแรงเสียดทานของมวลสารลดน้อยลง เมื่อแรงเสียดทานลดลง อะตอมจึงมีอิสระเคลื่อนไหลไปในที่ต่างๆ แน่ละ อะตอมที่มีประจุเป็นสีชมพูอย่างแกอาจต้องการที่ยึดเหนี่ยว จึงเกิดแรงดึงดูด และดูดฉัน อะตอมที่มีประจุเป็นสีม่วง เข้าใกล้วงโคจรของแก แม้ว่าจะยังไม่เกิดการควบแน่น แต่ก็ไม่ยากเกินกว่าที่เราจะหลอมรวมกัน เมื่อฝันถึงวันนั้น บรึ๋ยยยย....หยองว่ะ

ฉันคิดถึงแกนะ

เฮ้อ...อาการเพ้อของฉันคงรุนแรงต่อจิตใต้สำนึกมากมายเกินไปแล้ว เพราะคนรอบข้างบอกว่าตอนนี้ฉันไม่ได้พูดภาษาคน ก็แน่ล่ะ ฉันพูดภาษารักต่างหาก ไม่สิไม่ได้รักแก ชอบแกต่ะหาก

วันนี้ฉันคงเจออะไรที่เหนื่อยและหนักหนาเอาการ แต่ฉันหวังว่าคงผ่านไปได้เพราะมีแกอยู่ข้างๆ ถึงจะเป็นการคิดไปเองฝ่ายเดียวก็เถอะ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้แกลำบากอะไรไม่ใช่เหรอกับการที่ฉันทึกทักเอาฝ่ายเดียว

ฟ้าผืนเดิมก็ดูสวยดี แต่วันนี้สดใสกว่าที่เคย

คิดถึงจริงๆนะ

นางมาร

20/11/50

ดีเจ๊...
แค่ไม่ตอบจดหมายถึงกับจะฆ่ากันเลยเรอะเนี่ย
ยังไงก็ตอบอยู่แล้วล่ะน่า

อ๊ะ---โห ขอโทษที แค่เล่าความฝันให้ฟัง ผมไม่คิดว่าเจ๊จะเสียใจขนาดนี้
มันก็แค่ฝันอ่ะเจ๊ จะไปควบคุมอะไรได้ไงวะ
หน้าเจ๊ฉันก็ยังไม่เคยเจอจริงๆ จะให้เก็บไปฝันได้ไงล่ะเฮ้ย
ขอโทษอีกทีละกัน ผมมันความจำสั้น
.
.
.
เอ๊ะ เมื่อกี้ผมขอโทษหรือยังหว่า

จดหมายของผมมันเริ่มจะสั้นลงทุกทีแล้วว่ะ
จะคุยเรื่องอะไรดีนะ ผมบอกเจ๊ไปแล้วว่าคุยไม่เก่ง ก็ไม่เชื่อ
บันทึกบทสนทนาออนไลน์ของเรา ผมกำลังเซนเซอร์อยู่คงจะนำมาโพสเร็วๆนี้
เจ๊ชอบหน้าบล๊อกรึเปล่า อยากแก้อะไรยังไงบอกได้นะ จะทำเท่าที่ทำได้
เจ๊ทำงานบ้างก็ได้ คิดถึงผมมากไปไม่ดีหรอก
เจ๊ดูแลสุขภาพ(จิต)ด้วย

อ่า จบก่อนละกันนะเจ๊
คิดถึงเจ๊เช่นกัน

ป.ล.อยากกอดก็มากอด จนป่านนี้ยังทำปากแข็งว่าไม่รักอีกรึเนี่ย
ป.ล.ถ้าผมขาดแคลนโปรตีนเมื่อไหร่ผมจะคลานไปซบอกเจ๊ละกัน จุ๊บๆ

หวัดดี แก

นี่ถ้าฉันเปิดบล๊อกมาแล้วแกไม่ตอบจดหมาย แกตายแบบไม่มีใครหาเจอแน่ ไม่ใช่อะไรหรอกนะ ฉันแค่ต้องการการตอบสนอง เพราะหากทำอะไรให้ใครแล้วไม่ได้รับการตอบกลับ ฉันจะเสียเซลฟ์มาก

พอๆกับความเสียใจนั่นแหละ ความเสียใจฉันมีสองแบบ เสียใจแบบปกติ อย่างดีก็มีน้ำตา อย่างที่ 2 เสียใจแบบแค้นฝังหุ่น ฉันสามารถฆ่าคนได้เลยนะ

ส่วนวันนั้นที่แกทำฉันเสียใจ ฉันยกให้เป็นความเสียใจแบบแรก อย่ามาทำหน้างงว่าแกทำฉันเสียใจตอนไหน อย่างแกคงจำไม่ได้หรอกเพราะนอกจากไม่หล่อแกยังความจำสั้นอีก ก็ตอนนั้นไงตอนที่แกเล่าความฝันให้ฉันฟัง แกบอกฝันถึงฉัน ฉันดีใจมากรู้ไหม แต่พอแกเล่าต่อไปปรากฏว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ฉัน

ฉันควรดีใจเหรอ?

ฉันเคยอ่านงานของพี่ 'ปราย พันแสง เจอประโยคที่รู้สึกจี๊ดมาก ประโยคที่ว่า 'รักเธอกอดคนอื่น' ฉันไม่นึกว่าวันนี้จะเจอกับตัวแล้วมันก็จี๊ดกว่าร้อยเท่า

'คิดถึงฉันแต่กอดคนอื่น' แกทำแบบนี้กับฉันทำไม ถึงฉันจะไม่ได้รักแก แต่ไม่รู้ทำไมมันถึงเจ็บแบบนี้ เอาเถอะ ฉันรู้ตัวว่าไม่ได้น่ารัก แสนดีอย่างที่แกตั้งเสป็ค แต่แกก็น่าจะรู้ว่าฉันมีอะไรดี

วันนี้ฉันมีประชุมทั้งวัน แค่คิดก็เหนื่อย ดีนะที่ยังมีแก คงพอทำให้หายเหนื่อย หรือเหนื่อยมากกว่าเดิมหว่า...

คิดถึงแกก็อยากกอดแก ไม่เหมือนแกที่กอดคนอื่น ฮ่วย!!!

ฉันเอง

19/11/50